| |
|
|
| 10:30pm 23/04/2006 |
| |
Misschien zie ik iets totaal over het hoofd. Of eigenlijk is het wel duidelijk dat ik iets over het hoofd zie, want er zal vast een logische verklaring voor zijn. Wellicht heb ik er niet genoeg over na gedacht.
Hoe komt het dat het woord 'object' als in lijdend voorwerp verbonden is met het 'objectief zijn'? Vice versa: hoe komt het dat het woord 'subject' als in onderwerp verbonden is het het 'subjectief zijn'?
Een subject ondergaat iets, dus 'subjectief zijn' klinkt wel logisch, want je ondergaat dan dingen, waardoor je mening aangepast word. 'Object' zou in dan het omgekeerde moeten zijn.
Maar het onderwerp van een zin ondergaat toch in mindere mate iets dan het lijdend voorwerp van een zin. |
|
| |
|
Read 2 - Post |
| |
| Dat is lang geleden, zeg! |
|
|
| 08:14pm 02/04/2006 |
| |
Ik ben een beetje saai geworden. Ik zit verworven in een strijd tussen aan de ene kant mijn ingebeelde concurrentie voor hoge cijfers en carrierekansen en aan de andere kant mijn luiheid. Een strijd die were enigzins getemperd wordt door mijn verlangen naar de lente en de schrik dat mijn moeder een HIM poster in de slaapkamer van mijn ouderlijk huis heeft opgehangen. Gelukkig staat mijn stoere Morrissey button mij bij in deze moeilijk tijd. |
|
| |
|
Read 7 - Post |
| |
| |
|
|
| 01:46pm 26/12/2005 |
| |
Augustinus kende de wereld van de klassieke filosofische stromingen. Er was echter geen enkele die hem voldoening gaf. Hij was begaafd, zowel in de retorica, filosofie als in de verschillende talen. Zijn filosofische zoektocht ging grotendeels gepaard met onstuimigheden en losbandigheid. Geneugten in de naam der kennis. In zijn geneugten lag geen genot, noch kennis. Hij probeerde vanuit zichzelf te bouwen.
Hij vond uiteindelijk wat hij zocht in het Christendom. Hij keek niet meer naar zichzelf, maar naar alles wat God omvatte. God was geen subject en geen object en tegelijk beide. Hij bloeide. God was geen uitvlucht voor hem. Hij had de liefde en de ziel, maar niemand om het aan te geven. Hij koos voor het Christendom, omdat God de enige was die het kon ontvangen.
Einstein vond het beoefenen de wetenschap een manier om te zijn als een stroom van positieve dingen die over de aarde stroomt. Keer je niet naar jezelf, maar geef aan de wereld. De wetenschap is de liefde voor alles wat bestaat.
Ik vroeg me eerst af, wat er mis mee is; je naar jezelf keren. Natuurlijk is het belangrijker, om te kijken wat het inhoudt. In eerste instantie zou ik denken, dat ik me naar mezelf keer, maar het lijkt me vreemd om dit gelijk te stellen met introvertie. De meest extraverte mensen, kunnen soms alleen maar met zichzelf bezig zijn. Ik denk, dat ik er nog even over nadenk. |
|
| |
|
Read 2 - Post |
| |
| |
|
|
| 11:35am 24/12/2005 |
| |
Ik hoop dat jullie allemaal een fijne en gezellige kerst hebben en dat het nieuwe jaar jullie veel liefde en vreugde mag brengen.
Binnenkort kom ik hopelijk terug. |
|
| |
|
Post |
| |
| Say it will always be like this… |
|
|
| 07:44pm 19/10/2005 |
| |
Ik was, ben en zal zijn allerlei personen. Sommige mensen kennen mij als welnadenkend, kinderlijk, stil, opstandig, pretentieus, wild of onverstandig. Ik zou willen dat ik kon zeggen wie ik werkelijk ben, maar ik weet niet of ik alle aspecten in één persoon samen kan voegen.
Ik ben achteraf niet altijd blij geweest met wie ik was of ben, alhoewel ik in principe van weinig dingen spijt heb. Al mijn fouten hebben mij immers, samen met mijn successen, gemaakt tot wie ik ben. Toch zou ik willen dat ik mij vaker zou hebben gepresenteerd als diegene die ik wil en kan zijn. Ergens dacht ik altijd dat het makkelijker zou zijn als ik me aan de omgeving aan zou passen en helaas heb ik dit ook vaak gedaan.
Enkel bij hem heb ik het idee dat ik diegene kan zijn wie ik echt wil zijn. Ik ben gelukkig. |
|
| |
|
Read 6 - Post |
| |
| echt(er) |
|
|
| 03:24pm 29/08/2005 |
| |
Ik vertel in dit journal niet veel over mijn echte leven, maar dit wil ik toch wel even kwijt.
Ik ben de laatste tijd erg weinig op livejournal geweest, en ik heb het dan ook een beetje laten verwaarlozen. Deze negatieve lijn wil ik niet doorzetten en ik heb dan ook wel een excuus hiervoor.
Ik ben de laatste weken erg druk geweest met werk, maar ook met andere plezierigere dingen. Zo ben ik vaak op reis geweest door Nederland en heb de Lokerse Feesten en Lowlands bezocht, op beide festivals heb ik me erg vermaakt en erg mooie muziek gehoord. Tevens heeft de organisatie van mijn eigen kleine festivalletje veel werk met zich meegebracht, en ook nu nog.
Het meest noemenwaardigste wat mij in deze vakantie is overkomen, of eigenlijk nog moet overkomen, is mijn kamertje in Leiden. Ik heb ondertussen een huisraad om, zoals de naam al zegt, een heel huis mee te vullen. Over twee dagen zal dit op mijn kamertje in Leiden komen te staan en ga ik bezig met inrichten en opknappen.
Maandag 5 september zal mijn eerste dag als 1e jaars student Egyptologie aan de universiteit van Leiden zijn. Elke doordeweekse dag zal ik in Leiden te bewonderen zijn als ik op mijn fietsje naar mijn studiegebouw of elke andere willekeurige plek op fietsafstand heen fiets. |
|
| |
|
Read 7 - Post |
| |
| interessant |
|
|
| 03:05pm 29/08/2005 |
| |
Wanneer is iets of iemand interessant? Ik las ooit in een (fictie) boek een stuk waarin werd beschreven, dat wanneer je iemand leuk, aardig of interessant vind. Het niet zozeer is dat diegene al die dingen is, maar juist jij, omdat je die eigenschappen bij iemand kunt vinden. Dit klinkt in mijn ogen best plausibel. Interessant is nou eenmaal voor iedereen anders.
Maar wat is het dat interesse opwekt bij iemand? Misschien is ook dat wel bij iedereen anders. Misschien zijn rare mensen, mensen die jij als raar beschouwt wel interessant. Misschien zijn het wel mensen die een compleet andere kijk op dingen hebben als jij. Misschien zijn het mensen die jij beschouwt als intelligent of als mooi. Ik interesseer me tot mjn spijt over het algemeen erg weinig in andere mensen. Natuurlijk zijn er wel enkele uitzonderingen. Over het algemeen denk ik dat de mensen die ik interessant vind, vaak mensen zijn met wie ik erg veel gemeen heb, mensen met dezelfde interesses en eigenschappen.
Maar waarom dan die interesse in iets wat ik al ken? Waarom interesseer ik me niet in mensen met eigenschappen en interesses die compleet bij mij vandaan liggen, dat zou toch eigenlijk veel interessanter moeten zijn? Misschien vind ik niet juist die persoon interessant, maar enkel mijzelf. Aangezien ik niet in staat ben fatsoenlijke interactie danwel communicatie met mezelf te hebben, zoek ik maar diegene die het meest op mij lijkt.
Dit klinkt misschien wel erg egocentrisch en narcistisch, en ik zou ook niet van mezelf willen zeggen dat ik werkelijk zo ben, maar toch kan ik me niet van deze hypothese ontrekken. |
|
| |
|
Post |
| |
| of cloudless climes and starry skies |
|
|
| 08:37pm 05/08/2005 |
| |
Ik lees en onderscheid drie soorten boeken; boeken met wijsheid, boeken met verhalen en boeken met woorden. Op dat laatste zal ik even een toevoeging geven. Soms zijn woorden voor mij, ook al lijken ze niets tot weinig te zeggen, als muziek. De klanken van sommige woorden of woordencombinaties kunnen zo mooi zijn. Ik lees boeken om de woorden te voelen. Maar onder de categorie 'boeken met woorden', vallen ook de woorden die ik wil denken en begrijpen. Een woord is nooit zomaar een woord, een woord is een woord met een reden. Ik wil weten waarom.
Boeken met woorden om te voelen, lees ik eigenlijk alleen in het Nederlands. Het is niet zo dat mijn kennis van andere talen te summier is om de woorden te begrijpen, maar ze zijn voor mij niet de toegangspoort tot mijn geest. Boeken met woorden om te begrijpen en te doorgronden zijn vooral in het Latijn. Analyseren, nies is toeval. Ik zou graag de Latijnse woorden ook willen voelen. Soms loop ik te ijsberen door mijn slaapkamer, opdreunende de Latijnse zinnen in een geïmproviseerd metrum.
Het probleem met boeken is dat ze nooit al mijn behoeften kunnen bevredigen. Ik zoek het boek dat ik kan lezen om de wijsheid, de woorden en het verhaal. Ik lees eigenlijk ook te weinig, misschien komt dit door mijn sluipende onvrede. Ik heb wel veel boeken. Alhoewel ik liever zeg dat ik woorden verzamel.
Ik dacht er ooit aan een boek te gaan schrijven. Helaas heb ik noch verhalen, noch wijsheid. Maar de woorden heb ik al verzameld. Misschien wil iemand mij wat wijsheid geven, misschien wil iemand mijn woorden tot een verhaal maken. |
|
| |
|
Read 6 - Post |
| |
| goed, beter, best |
|
|
| 06:52pm 31/07/2005 |
| |
Opeens schoot me te binnen waarom alles nooit helemaal goed of perfect zal zijn. Als alles goed is, wat is 'goed' dan nog? Als alles goed is, is goed niets meer dan gewoon. Er bestaat pas een 'goed', als we ook een 'slecht' hebben.
Aan de ene kant is dit positief, aangezien de algemene levensomstandigheden tegenwoordig telkens lijken te verbeteren. We kennen dus alleen een 'slecht', waardoor het alleen maar beter kan worden.
Aan de andere kant, zullen we nooit een echt 'goed' kunnen beleven, aangezien we ook een 'slecht' nodig hebben.
Geluk, perfectie misschien. Ik hoop dat het ligt in een verhouding tussen goed en slecht. Als het zou liggen in een wereld die totaal 'goed' is, zouden we het immers nooit kunnen behalen.
Aangezien het concept van 'goed' en 'slecht' enkel in onze geest ligt, zijn we het waarschijnlijk zelf, die ons er van weerhouden totaal in het 'goed' te leven en zijn wij het zelf die een streven creëeren, naar het 'goed'. |
|
| |
|
Post |
| |
| |
|
|
| 12:55am 14/07/2005 |
| |
Ik weet niet hoe ik me voel, ik heb waarschijnlijk nooit geweten hoe ik me voel. Ik weet ook niet wie ik ben, wat ik ben. Misschien ben ik wel ongelukkig en intelligent, misschien ben ik wel heel erg gelukkig en begrijp ik niets van de wereld.
Ik vind het moeilijk mezelf te vinden. Ik kan de stoel beschrijven waar ik op zit en de kleren die ik draag, maar hoe kan ik objectief zijn over iets waarvan alleen mijn eigen beleving de norm is? Ik weet niet wat andere mensen als blijdschap beschouwen, ik kan hun niet voelen en ik kan andere mensen mezelf niet laten voelen. Ik ken de beleving van andere mensen niet.
De geest van mijn emoties kan ik enkel meten aan zelfgecreëerde omschrijvingen. Hoe kan ik ooit zeggen dat het goed met me gaat, of slecht met me gaat, als deze woorden slechts individuele weerspiegelingen, lachspiegels zijn?
Ik weet hoe erg men zichzelf kan bedriegen. Hoe vinden we ooit geluk als we niet eens zeker kunnen zijn over onze eigen definities?
Ik kan de geschiedenis van de Fenicische scheepvaart beschrijven, de stellaire wetenschap van de sumeriërs, de ondergang van het perzische rijk, maar kan ik ooit mezelf beschrijven? |
|
| |
|
Read 12 - Post |
| |
| |
|
|
| 09:31pm 07/07/2005 |
| |
Recent kwam ik er achter dat de Egyptenaren twee soorten tijd kenden; de neheh en de djed. De neheh was een cyclische tijd, de allerdaagse dingen leefden hierin. De zon kwam elke dag op en ging elke dag weer onder, de ene dag was een nieuw begin van de andere dag. De djed was het punt van eeuwige perfectie. De djed werd in stand gehouden door de neheh.
Over het algemeen, in onze tijd, bestaan twee soorten tijd. De cyclische tijd en een lineaire tijd. De lineaire tijd creëert toekomst en geschiedenis, een historisch besef.
Het is fascinerend om te bedenken dat de verschillen tussen twee samenlevingen niet alleen berusten op een verschil tussen ontwikkeling, waarden en omgangsnormen. Ik denk dat verschillen in samenlevingen vooral berusten op genetische punten. Vanuit deze verschillen beleven we dingen anders en creëren we andere ideeën.
Het lijkt me niet meer dan logisch dat elke samenleving, of elke individu, zijn manier van beleven en leven als de beste ziet. Iedereen zal immers een manier zoeken en hopelijk vinden waarop diegene of diegenen het gelukkigste zijn. Ik vind het zelf belangrijk om me er aan te blijven herinneren dat mijn manier niet voor iedereen de beste is, misschien wel enkel voor mij alleen, en dat mijn manier in geen geval beter is dan die van een andere.
Arogantie, het denken de enige goede manier te hebben gevonden, staat mij erg tegen, maar het is te begrijpen. Zo zal ik zelf ook wel eens denken.
Het enige verwerpelijke vind ik het opdringen van jouw levensgedachten aan die van anderen. Niemand heeft de waarheid in pacht. Wanneer er ook nog eens onschuldige mensen gedood worden of gewond raken of in enkele manier dan ook maar schade berokkenen, omdat enkele mensen zo arogant zijn om niet na te kunnen gaan dat het beleven geen absolute wetenschap is, dan heb ik enkel medelijden met deze mensen.
Ik ben erg tolerant, het enige waar ik niet tolerant tegen over sta is het opleggen van je eigen ideeën aan anderen, wie dit ook doet. |
|
| |
|
Post |
| |
| Het slakkenverhaal. |
|
|
| 02:44pm 02/07/2005 |
| |
Ik sta natuurlijk bekend als een onverschrokken persoonlijkheid, vol met virtus. Tot mijn spijt moet ik echter bekennen dat er iets is dat zelfs mij met mijn staart tussen mijn benen doet vluchten; slakken. Niet altijd was dit zo. In mijn kinderjaren heb ik mij over menig slak verheugd. Ik kan zelfs zeggen dat er slakken onder mijn beste vrienden zaten. Dit alles veranderde op die noodlottige dag vier jaar geleden.
In het dertiende en veertiende jaar van mijn leven zat ik, om het zo maar te zeggen, in de pubertijd. Ik durf zelfs te beweren dat ik een geheel nieuwe dimensie heb gegeven aan het woord pubertijd. Naast rebels, chagerijnig en gothic was ik ook simpelweg gek. Deze gekte kon ik gelukkig vaak grotendeels verborgen houden voor mijn onvoorbereide omgeving. Niettemin uitte deze gekte zich onbedoeld één keer in de maand.
Het was een warme zomeravond. Mijn vader, mijn zusje en ik waren, ongetwjfeld naar één van de enerverende verjaardagen die mijn familie rijk is, geweest. Rond een uur of elf kwamen wij thuis, in Enschede. Aangezien het buiten nog niet geheel donker was, viel mijn oog op het veel te lange gras in de achtertuin. Gek en vrouwelijk als ik ben, kon ik dit falen van mijn vader als tuinman niet aanzien en nam de hand-grasmaaier ter hand.
Onder de vertwijfelde blikken van mijn vader en zusje begon ik driftig gras te maaien. Erg driftig, aangezien het regende en het gras in zo'n mate nat was dat ik er met geen mogelijkheid door kwam. Deze tegenslag sloeg mij echter niet teneer. Terwijl de klok half 12 sloeg, pakte ik een hand-gras-knipper. Wild om mij heen knippend begon ik aan deze queeste. Het duurde echter niet lang voordat ik zodanig vermoeid en natgerend was dat mijn tempo enigzins verdwenen was. Door mijn vermindede snelheid kon ik nu wel zien wat ik knipte.
Op een gegeven moment moest ik iets meer kracht uitoefenen op het knip-ding, maar snel daarna vloeiden de scharen als een mes door een pakje boter. Deze enigzins vreemde knip-beweging liet mij verbazen. Dit moest ik nader onderzoeken! Aangezien het ondertussen steeds donkerder was geworden pakte ik een zaklantaarn om deze vreemde situatie te aanschouwen.
Dit was het keerpunt in mijn leven. Bij nadere bestudering zag ik de meest ranzige, dikke en slijmerige naaktslak doormidden geknipt liggen in het wilde stilleven van mijn gekte.
Ik stormde naar binnen, gooide de handknipper in een hoek en rende naar boven. De volgende ochtend werd er geen woord gerept over dit voorval, maar toen ik een week later weer bij mijn vader was, bestond de tuin enkel nog maar uit tegels en grind. |
|
| |
|
Read 6 - Post |
| |
| |
|
|
| 12:45pm 01/07/2005 |
| |
In de eerste plaats zag ik vanuit mijn dualistische visie de emoties van een mens als een lijn, waarin je de balans moest vinden, het middenpunt van waaruit je het minst geschaad wordt door twee tegenover elkaar geplaatste emoties; verdriet en blijdschap, liefde en haar enz. Zelfs met twee voorbeelden is het al duidelijk dat er meerdere tegengestelde emoties zijn en een lijn niet voldoet. Wij worden constant omringd door tegenstellingen, vandaar dat een cirkel meer op zijn plaats is. In een cirkel is immers ook een perfectere, vaststaande balans te vinden.
De inhoud van de cirkel is het bereik van onze emoties. De lijn is de uitersten. Deze cirkel kan zo groot zijn als je belevingswereld toe staat. Het middelpunt, van de cirkel is het punt waarop je het neutraalste staat ten opzichte van de emoties. Externe omstandigheden, waar je geen grip op hebt, kunnen je emotie in zoverre sturen dat je van het middelpunt afdwaalt en wordt meegesleurd als in een draaikolk, waar je alleen in het midden veilig bent voor de stroming.
Deze cirkel, waarin onomstotelijk het middelpunt vast staat, moet wel in dat opzicht wel de perfecte geometrische vorm zijn. Alles om je heen houd je op gelijke afstand van jezelf. Pas dan heb je genoeg rust om te groeien vanuit jezelf en niet alleen jezelf, maar misschien ook wel dingen om je heen te beïnvloeden.
Zie het als de zon, die zich ook bevindt in het midden van een cirkel. Hij zet dingen naar zijn hand, hij laat dingen bloeien en vernietigen. Hij bevindt zich in zoverre in het middenpunt, hij is het middenpunt. Van alle aspecten om hem heen is hij de enige die vanuit zichzelf groeit. Hij is de katalysator van alles om hem heen.
Misschien staat het in een hoger of in ieder geval een te ingewikkeld perspectief vast of wij dit middelpunt bereiken, maar dit mag geen belemmering zijn voor de passieve of actieve instelling in een individueel perspectief. We mogen niet denken dat onze weg vast staat, ook al staat deze wel vast. Alhoewel het misschien al wel vast staat of wij daar aan denken of niet. Desalniettemin hebben we in onze eigen gedachten een kans om dit middelpunt te vinden. Misschien moeten we zelfs wel in de draaikolk zijn geweest om de kracht en de moed te hebben om op zoek te gaan naar dit middelpunt. |
|
| |
|
Read 2 - Post |
| |
| |
|
|
| 02:02pm 30/06/2005 |
| |
Eureka! |
|
| |
|
Post |
| |
| |
|
|
| 01:40pm 24/06/2005 |
| |
Er bestaat geen vrije wil. Alle beslissingen die wij maken in het leven, zijn geen beslissingen, omdat er in feite geen andere keuze mogelijk is dan de keuze die je hebt gemaakt. Onze hersens, onze genen, alle deeltje in ons lichaam sturen de dingen die wij doen en denken. Wanneer iemand iets besluit te doen, doet diegene dat omdat de combinatie van die deeltjes deze beslissing hebben gemaakt. Wanneer je die deeljes zou kennen, zou je in feite kunnen weten wat mensen gaan doen. De samenleving van al deze door deeltjes opgebouwde wezen, de samenloop van deze levens, creëren elkaar en elkaars wegen en alles. Als je tussen twee dingen moet kiezen, kies je datgene wat al je onbewustzijnde deeltjes kiezen. Deze deeltjes zijn je genen en je ervaringen. Een andere keuze is niet mogelijk. Er zijn geen goede of slechte keuzes, beslissingen, gedachten, want er is maar één weg. Alles wat bestaat is ook alles wat kan bestaan.
Het klinkt alsof ik erg passief leef, maar dit is nogal paradoxaal. Ik leef zowel passief als actief in mijn doen, maar uiteindelijk is mijn hele wezen passief, deze gehele wereld is in feite passief. Mijn actieve doen is in een grotere gedachte passief. Deze hele wereld zal ook altijd passief blijven. Ik zou de wereld en alles er in op manier kunnen analyseren, als dat mogelijk was, en kunnen weten wat er allemaal zal gaan gebeuren. Het geloven in deze deteministsche gedachte is niet zo moeilijk, het moeilijkste is leven met deze deterministische ideeën, wanneer je ze realiseert op een individueel perspectief.
In 333 v. Chr. werd er iemand geboren, die volgens mij, in ieder geval voor een groot gedeelte deze allesomvattende passiviteit inzag en een manier vond om er zo goed mogelijk mee om te gaan, Zeno van Citium. Zeno leefde dus in Citium, een plaats op het eiland Cyprus. Op Cyprus leefden veel Phoenicische afstammelingen, mogelijk behoorden Zeno hier ook bij. Zeno stichtte een filosofische stroming die overheersde in de latere Hellenistische periode en het Romeinse rijk. Enkele bekende Romeinse volgelingen waren Seneca, Cicero en Marcus Aurelius. De naam van deze flosofische stroming is de 'stoa' of stoicisme.
Zeno zag in dat er een één (Goddelijke) wil was; er bestaat slechts stof, werkende en lijdende stof. Alles wat bestaat en alles wat doet is stof. Maar er is ook een kracht, de kracht vanwaar iets uit doet. Deze kracht ontstaat echter uit de stof, alles wat is. Doordat het niet uit zichzelf bestaat, heeft het geen wil, maar is het een samenloop gecreëerd uit de stof.
Alhoewel de stoïcijnen dus geloofden in een wereldlijke, natuurlijke wil ontstaan uit de stof, of eigenlijk de stof zelf, erkenden zij wel een vrije wil in dit alles. Als het ware heeft de mens een wil, terwijl het geen wil heeft. De wil om naar deze wil te luisteren en er vervolgens naar te leven. Volgens hen was de 'beste' manier om te leven, te leven naar deze natuurlijke wil. Zij zagen hoe de planten leefden en groeiden vanuit de natuur. Zij wouden instemmen met het leven het leven vanuit deze natuurlijk, deze alomheersende wil, om te vanuit zichzelf te groeien als een plant. Als zij tegen deze natuurlijke wil in zouden leven, zouden zij zichzelf schaden.
Het leven volgens deze natuurlijke wil houdt voor de stoïcijnen in het leven in ascese, de deugden en het los maken van de passies en hartstochten die de groei vanuit jezelf kunnen bemoeilijken, het leven volgens de apatheia, de hartstochtloosheid. Je niet laten meeslepen met dingen die buiten de natuurlijke rede liggen. Volgens de stoïcijnen kun je dus alleen geestelijke verrijking, of geestelijke groeien misschien, bereiken door je onafhankelijke op te stellen van zaken die dit te niet kunnen doen. Onafhankelijk leven, geen geluk putten uit externe factoren, maar uit interne factoren.
De Stoïcijnen erkenden dus ook een soort van passiviteit. Het leven van een 'wijze' werd immers bepaald door een allesomvattende wil. Ik snap echter niet waarom dat zij op een bepaald punt, de mens en zijn gedachten niet zagen als een onderdeel van de lichamelijke stof, dit zou echter een wil om in te stemmen met de natuurlijke wil uit sluiten. De gedachte komt bij mij op dat de Stoïcijnen een stel mietjes waren. Zij lieten zichzef namelijk nog geloven in een doel, het leven volgens die ene wil, en alhoewel zij op bepaalde punten erkenden dat de mens geen wil heeft, lieten zij een erg belangrijke keuze toch nog aan de mens over. In hun filosofie bestond er een keuze, de foute keuze was wel een keuze waarin je benadeeld werd, maar niet te min was er een keuze, en dus een doel.
Het maken van de keuze, is in mijn ogen geen keuze. Ik hoop echter wel af en toe, dat al mijn onbewuste deeltjes die mijn leiden, mij laten genieten van een leven in apatheia en dat dit voor mij leidt tot geestelijke verreiking en toenemend intellect. |
|
| |
|
Read 23 - Post |
| |
| |
|
|
| 09:31pm 21/06/2005 |
| |
Mijn kamer heeft alleen een dakraam, maar deze bevindt zich boven mijn bed. Als ik op bed lig kan ik naar buiten kijken. Overdag zie ik de wolken voortdrijven, als ik lang genoeg kijk voel ik mezelf bijna voortdrijven. 's Nachts zie ik de sterren aan de hemel vonkelen. Ik zou me graag in de lucht bevinden, maar ergens is het ook wel fijn om in mijn zachte bed te liggen omgeven door intense muziek, en iets te hebben om over te dromen.
Misschien was Plato's grot helemaal niet zo'n slechte plaats. Misschien is deze wereld helemaal niet zo'n slechte plaats. Zo lang we maar blijven dromen. |
|
| |
|
Read 4 - Post |
| |
| Perfectie 2 |
|
|
| 09:03am 20/06/2005 |
| |
Deze post gaat verder op de vorige. Ik zei dat het waarschijnlijk beter was om niet te streven naar de perfectie, aangezien het streven het ideaal is. Maar hoe kunnen we met onszelf leven, wetende dat we een nutteloze strijd voeren? Godsdiensten spreken over hemelen en nirvana's, maar we zullen nooit iets vinden dat aan dit beeld kan voldoen. Ons leven is een oneindig streven zonder doel. Het enige dat enigzins als een doel kan worden gezien, de perfectie, is de dood. |
|
| |
|
Post |
| |
| Perfectie |
|
|
| 11:02pm 19/06/2005 |
| |
Eén van de religies danwel filosofische stromingen die onlangs mijn attentie hebben gekregen is het zoroastrisme. Het zal vast niet verrassend zijn als ik zeg dat één van de kenmerkende aspecten van het zoroastrisme het dualisme is.
Het zoroastrisme is een stromingen die zijn grote opkomst had in het Perzische rijk ten tijde van de heerser Cyrus. Mede onder deze heerser beleefde het Perzische rijk zijn bloeiperiode; de Joden keerden terug uit hun Babylonische ballingschap en Babylonië en Egypte werden ingelijfd bij het Perzische rijk. De uitvinder, om hem zo maar te noemen, van de leer van het zoroastrisme is de zogenaamde Zarathustra. Over dit persoon is weinig bekend, sommigen twijfelen zelf of het eigenlijk wel één persoon was. Griekse bronnen dateren hem in 6000 v.Cr., een andere bron zegt dat hij 300 jaar voor Alexander de Grote leefde, d.w.z. rond 600 v. Chr., wat op zich wel aardig zou kloppen met de opkomst van het zoroastrisme. Zijn geschriften wijzen echter iets anders uit. Deze geschriften werden geschreven in een taal die rond die tijd al niet meer in gebruik was. Natuurlijk zou het wel zo kunnen zijn dat deze taal nog steeds werd gebruikt als wetenschappelijke taal, zoals ook het geval was bij het Latijn en Koptisch. De gepoetiseerde verzen van de geschriften doen wetenschappers echter meer denken aan de periode van 1700 tot 1000 v. Chr..
Volgens het zoroastrisme is de wereld een slagveld tussen de goede en de slechte geest, respectievelijk Ahura Mazda en Ahriman. Het is aan de mensen deze strijd innerlijk mee te voeren. Ondanks deze tweestrijd wordt het zoroastrisme in beginsel toch vaak gezien als een monotheïstische godsdienst. De kwade geest manifesteert zich pas werkelijk in latere ontwikkelingen in de stromingen. Bovendien is de kwade geest slechts een keuze van de mens. Dit klinkt op zich best wel tegenstrijdig, maar in het Christendom vindt hetzelfde plaats. Het Christendom is een monotheïstische godsdienst, toch heb je een God en een duivel.
Ik zal niet de hele zoroastristische denkwijze verwoorden, met name ook omdat dit buiten mijn kennis ligt , maar ik wil wel even ingaan op de zes acpecten waarop volgens het zorastrisme de wereld rust:
Vohu Mano – De geest van de goed verstand
Asha – De geest van waarheid en recht
Khshatra – De geest van heilige soevereiniteit
Spenta Armaiti – De geest van onderdanige toewijding en liefde
Haurvatat – De geest van perfectie en bereidheid tot het goede
Ameretat – De geest van onsterfelijkheid
Als eerste was er Vohu Mano. Deze Vohu Mano is gebasseerd op Asha. De daadwerkelijke fysieke scheppingactie en manifestatie is bedacht door Khshatra en uitgevoerd door Spenta Armaiti. Het universum is geschapen in perfectie (Haurvatat) en het universum is tijdloos (Ameretat).
(bron: http://www.filostofie.nl/page.php?id=71)
Nu kom ik bij het punt, waar ik al een tijdje over na denk; moet de mens streven naar perfectie? Bestaat er perfectie? Het word perfectie komt van het Latijnse werkwoord 'perficere' of 'perfectus'. De enige betekenis die er werkelijk aan te geven valt is 'de volmaaktheid'. Toch lijken we, of ik in ieder geval, het woord 'perfect' vaak te gebruiken als het ideaal, waarin alles volmaakt is, en waarin we gelukkig zijn met deze volmaaktheid. Het wordt zo vaak gezegd, een perfecte wereld is niet alles. Maar wie heeft in godsnaam bedacht dat zo gauw alles volmaakt is, er een ideaal wordt bereikt? Waarom is perfectie per definitie een goed iets? Kunnen we iet beter streven naar een ideale wereld, in plaats van een perfecte wereld? Een perfecte wereld is toch alleen maar een wereld waarin er niets meer is om voor te vechten. Zouden we niet constant moeten blijven streven naar evolutie, omdat het streven, en niet de perfectie, het ideaal is? |
|
| |
|
Read 3 - Post |
| |
| |
|
|
| 09:26pm 16/06/2005 |
| |
Balans. Het gemiddelde van twee punten, waarop beide punten even overwegend zijn. Ik vraag me af of balans altijd voort moet komen uit dupliciteit. Tripliciteit zou toch net zo goed een balans kunnen maken?
Zou balans ook ontwikkeling voort kunnen brengen of is de perfecte balans nimmer aan verandering onderhevig? Als er immers verandering is, dan kan de balans toch niet meer het ideale middenpunt zijn? Maar in de menselijke belevingswereld is er zelden iets niet aan verandering onderhevig, extern of intern. Kan daaruit opgemaakt worden dat er geen balans bestaat in onze belevingswereld? Of is er slechts kortstondig sprake van balans, enkel omdat de mens te langzaam is? |
|
| |
|
Read 2 - Post |
| |
|
|
|
![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif){kind=small}
dichtvoorje's journal